|
.:: Wstęp
.:: Wywiad ze Starostą
.:: C.R.O.W.
.:: Stojaki rowerowe
.:: Skatepark
.:: Asfalt to nie kostka
.:: Istniejące drogi rowerowe
.:: Gdańsk - drogi rowerowe
.::
Bezpieczny rowerzysta
.::
Drogi w budowie
|
Zastosowanie odpowiedniej nawierzchni przy budowie drogi rowerowej nie jest
bez znaczenia. To nawierzchnia po której się poruszamy decyduje o prędkości,
sile tarcia a więc naszym wysiłku, bezpieczeństwie i komforcie w czasie jazdy.
W Polsce często stosowanym materiałem przy tego rodzaju
przedsięwzięciach jest kostka betonowa. Owszem są sytuacje, że jej stosowanie
jest uzasadnione lecz generalnie nawierzchnia drogi rowerowej powinna być
asfaltowa lub z wylewki betonowej (droższej od asfaltu).
Nawierzchnię asfaltową powszechnie wykorzystuję się w krajach Europy
Zachodniej i jest ona lepsza od kostki betonowej z następujących powodów:
1. towarzyszą jej mniejsze siły tarcia,
2. jest mniej podatna na erozję (wykrzywianię się, zapadanie, kruszenie,
pękanie, wymywanie, zarastanie przez roślinność),
3. jest tańsza,
4. łatwiej rozróżnialna przez pieszych gdy droga rowerowa stanowi
wspólny ciąg pieszo-rowerowy.
Poniżej znajduje się streszczenie raportu i wyniki badań Instytutu Prognoz
i Środowiska (UPI) dot. zużycia energii podczas jazdy rowerem. UPI mieści się
w Heidelbergu i jako instytut użyteczności publicznej bada wpływ oddziaływania
człowieka na środowisko naturalne.
Rozwój i potencjał komunikacji rowerowej
W programie popierania ruchu rowerowego często zwraca się zbyt małą uwagę
na to, że rower w przeciwieństwie do pojazdów mechanicznych, jest
napędzany energią mięśni. Ma to pewne poważne konsekwencje, które zostały
przedstawione bardziej szczegółowo w wymienionym raporcie.
W tym celu Instytut UPI (Instytut Prognoz i Środowiska) przeprowadził m.in.
pomiary zużycia energii podczas jazdy rowerem po różnych rodzajach nawierzchni.
Jeden z wyników: ścieżki rowerowe zbudowane z kostki betonowej zwiększają
zapotrzebowanie energetyczne użytkownika o 30 - 40% z powodu szorstkiej i
nierównej powierzchni i tym samym redukują powierzchnie terenu dostępnego
rowerzyście o 40 - 50%, w porównaniu z jazdą po gładkich i równych
nawierzchniach.
W wielu miastach w ciągu ostatnich lat, nowe drogi rowerowe
zbudowano w większości przypadków z kostki betonowej. Takie
rozwiązanie prowadzi jednak do dotkliwych utrudnień jazdy rowerem.
Z biegiem czasu kostki betonowe mogą się zapadać, prowadząc do deformacji i
w związku z tym do dalszych utrudnień jazdy. Taka nawierzchnia jest szczególnie
niekorzystna dla rowerów z wąskimi i cienkimi oponami gdyż zwiększa ryzyko
wypadku.
Ponieważ rowery nie posiadają żadnego zewnętrznego źróła energii, a jej nakład
zależy w głównej mierze od nawierzchni drogi to zasięg użycia roweru
w ruchu podmiejskim może być wspomagany bądź utrudniany w zależności od
ukształtowania nawierzchni drogi rowerowej.
W tabeli poniżej przedstawiono ilość zużytej energii i zakres wykorzystania
ruchu rowerowego w zależności od jakości nawierzchni drogi rowerowej
|
DROGA ROWEROWA
|
RUCH ROWEROWY
|
|
Rodzaj drogi
|
Materiał
|
Cechy
|
Wykonanie
|
Zużycie energii
|
Dostępny obszar
|
|
Droga asfaltowa, standard drogi samochodowej
|
Drobny asfalt
|
Wysoka równość wzdłużna, gładka
|
Rozścielacz asfaltu
|
100%
|
100%
|
|
Droga asfaltowa, standard drogi rowerowej
|
Drobny asfalt
|
Niska równość wzdłużna, gładka
|
Walec drogowy
|
120%
|
70%
|
|
Droga z kostki betonowej
|
Kostka betonowa niefazowana
|
Nierówna, gładka
|
---
|
130%
|
60%
|
|
Droga z kostki betonowej
|
Kostka betonowa fazowana
|
Nierówna, wyboista
|
---
|
140%
|
50%
|
|
Droga szutrowa, ubijana
|
Materiał drobnoziarnisty
|
---
|
---
|
150%
|
45%
|
|
Droga szutrowa, ubijana
|
Materiał gruboziarnisty
|
---
|
---
|
200%
|
25%
|
Badanie wykazało, że zakres używania roweru na drogach o dobrej jakości
jest dwukrotnie większy niż na drogach zbudowanych z kostki betonowej bądź o
złej równości wzdłużnej i około czterokrotnie większy jak w przypadku
nawierzchni nieutwierdzonej lub szutrowej.
Nawierzchnia dróg rowerowych musi być pod względem równości i gładkości taka
sama jak ta budowana dla pojazdów mechanicznych.
Drogi rowerowe nie powinny być dalej wykładane kostakami betonowymi.
Konieczną gładkość można osiągnąć poprzez wyłożenie ścieżki gładkim, drobnym
pokryciem asfaltowo - betonowym. Właściwą równość drogi rowerowej można uzyskać
poprzez zastosowanie odpowiedniej warstwy nośnej przy wykorzystaniu najlepszych
technologi budowy dróg (np. zastosowanie rozścielacza asfaltu).
Ponieważ rowery w przeciwieństwie do pojazdów mechanicznych nie posiadają tak
dobrej amortyzacji jak pojazdy samochodowe dlatego wykonanie drogi rowerowej
winno spełniać pewne standardy, np. krawężniki, które ma do pokonania
rowerzysta powinny być zrównane z jezdnią.
Wykorzystanie potencjału komunikacji rowerowej możliwe jest przy wprowadzeniu
3 zasad planistycznych:
- unikanie objazdów
- redukcja czasu oczekiwania
- gładka i równa nawierzchnia dróg rowerowych.
Wprowadzenie w życie tych 3 zasad umożliwia podwojenie lub potrojenie
udziału roweru w komunikacji miejskiej.
Przykłady:
- 350 m objazdu (10% długości przeciętnej jazdy rowerem) redukuje dostępny
komunikacyjnie obszar o 10-20%,
- 2 min. czekania na światłach (14% przeciętnego czasu przejazdu) redukują
dostępny komunikacyjnie obszar o 14-25%,
- drogi rowerowe o kiepskiej nawierzchni (kostka, nierówny asfalt) redukują
dostępny komunikacyjnie obszar o 15-50%.
/do góry/
|